رگ و پى و ساير آلودگىها مصرف كند . در مقابل ، انسان از ديدن ميوه و بوييدن آن و از مزه‌ى گواراى آن لذت مىبرد و غريزه‌ى او از ديدن كشتار و خون متنفر است . موريس فوزى در كتاب « سقوط انسانيت » خود نيز موارد فوق را تأييد كرده و آناتومى بدن انسان را با ميمون‌هاى ميوه‌خوار شبيه مىداند . تاريخچه‌ى گياه‌خوارى گياه‌خوارى با پيدايش انسان بر روى زمين به وجود آمد و مدت‌ها انسان مانند ميمون‌هاى بزرگ ميوه‌خوار بودند ، در جنگل‌هاى بزرگ زندگى مىكرد و از ميوه‌ى درختان تغذيه مىنمود . امّا به دليل بعضى پيشامدهاى ناگهانى از قبيل زمين‌لرزه يا تغيير آب و هوا و ناياب شدن ميوه ، ناچار شد گوشت حيواناتى را كه براى دفاع از خود مىكشته است ، مورد استفاده قرار دهد و بعدها با كشف آتش اين عادت غذايى در او پايدار شد . پروفسور بونژ در كتاب خود چنين مىنويسد : « در زمان‌هاى دور در عصر حجر ، اجداد آدمى مانند ميمون‌هاى بزرگ در شاخسار درختان زندگى مىكرده و از ميوه تغذيه مىنموده‌اند . ساختمان بدن انسان كنونى نيز به اين مطلب گواهى مىدهد زيرا او داراى روده‌هاى يك گياه‌خوار مىباشد . هنگامى كه انسان قادر شد به روى دو پا راه برود خوراك او نيز تغيير نموده و گوشت و ميوه را هر دو باهم مورد استفاده قرار داد . امّا اين عادت غذايى باعث ايجاد ناراحتىها و بيمارىهايى در بدن او گرديد . زيرا غذاى گوشتى روده‌ى كوتاه مىخواهد و چون گذرگاه لوله‌ى گوارش طولانى و زياد است ، گوشت در آنجا مىماند و توليد ميكروب‌هاى زيانبار و بيمارىزا مىكند و اين ناراحتىها نسل به نسل انتقال مىيابد و در مورد افرادى كه والدين آنها نسبت فاميلى دارند بيشتر بروز مىنمايد » . پروفسور هونر آلمانى راجع به تغذيه‌ى انسان اوليه مىنويسد : « غرس درختان ميوه و كشت غلات به زمان‌هاى خيلى قديم مىرسد و سنگواره‌هايى كه امروزه يافت شده و مربوط به ميوه‌هايى چون سيب ، گلابى و . . . است نيز همين امر را ثابت مىكند و نشان مىدهد كه در آن زمان سيب و گلابى و مانند آن‌ها را خشك مىكرده و براى توشه‌ى زمستان نگه مىداشته‌اند » . بوردو در كتاب « تاريخ خوراك » خود مىنويسد : « هيچ غذايى به اندازه‌ى ميوه‌ها پيشينه‌ى